Inhuisonderwijs

Soms is het moeilijk om deze twee termen van elkaar te onderscheiden.
Maar vaderschap is niet gelijk aan ouderschap en er is een belangrijk verschil tussen de twee.

Wat een vader kan doen voor het gezin, is soms een compleet andere taak, dan wat een mama kan doen voor en binnen het gezin.
Zeker bij kinderen met autisme kan een onderscheid van vaderschap hierin niet onderschat worden.
Wanneer het aankomt op structuur en rolmodel zijn, speelt een papa een niet te onderschatten rol.

Wist je dat:

Onderzoek heeft aangetoond dat kinderen die opgroeien in eenoudergezinnen vaker emotionele en mentale problemen ondervinden in hun volwassen leven.
Waarbij kinderen die opgroeien bij enkel een papa zelfs minder kans maken hierop dan op te groeien bij enkel een mama.
Ook het aantal kinderen die later in de criminaliteit terechtkomen ligt hierin opmerkelijk groter.

De beloning is hier in het vaderschap: Een gelukkig gezin maakt een gelukkige papa.

Dezer dagen wordt vaak neergekeken op traditionele rolpatronen waaronder ook het vaderschap binnen een gezin, maar ervaring heeft ons ondertussen geleerd dat ons gezin draait als een goed geoliede machine wanneer we ons inleven in deze rolpatronen.
Ben ik dan geen “nieuwe man”?
(Pff, een term waar ik absoluut geen fan van ben.)
Ik zie mijn taak als papa en man vaak zo:
Ik kom thuis van werk en vraag aan mijn vrouw waarbij ze hulp nodig heeft.
Heeft zij die dag maar 30% energie meer, dan zorg ik dat de andere 70% van het werk wordt afgehandeld.
Ongeacht of ik daar “verantwoordelijk” zou voor geweest zijn of niet.
Een auto zal toch ook niet werken op een motor die maar 50% energie levert, waarom zou jouw gezin dat wel doen?

Als vader zorg je ervoor dat je de leiding neemt en dat je de verantwoordelijkheid opneemt naar jouw gezin toe.
Daarmee bedoel ik: Je zorgt ervoor dat je doet wat moet.
Van leiding te nemen wordt je zelf niet beter, je moet jezelf soms opzij zetten voor jouw gezin en dingen opgeven waarvan je hoopte dat je ze had willen doen.
Dit is trouwens ook wat mama dagelijks doet, wanneer zij ervoor zorgt dat iedereen eten heeft, de was heeft gedaan en de kinderen simpelweg nog steeds leven 😉

De ouders:

• Ouderschap zie ik als de gezamenlijke taken die je als ouders doet om de kinderen op te voeden.
  Als ouder moet je zorgtaken op je nemen uiteraard: Tanden poetsen bij kleintjes, helpen bij eten, brooddoos maken, naar school brengen, naar de dokter gaan, enz…
  Deze taken kunnen beide ouders doen en vereisen niet zo zeer een bepaald persoon.

• Mama heeft vooral een zorgzame rol binnen de meeste gezinnen.
  Wat helaas nog steeds vaak als een “tweederangs taak” wordt gezien.
  Ons gezin kan niet draaien zonder de organisatorische skills van mama.
  Hoe we het ook draaien of keren, het zit biologisch zo ingebakken. Ik heb het vaak geprobeerd om dit te evenaren, helaas altijd met falen. Een kind heeft de affectie en steun nodig van mama om getroost te kunnen worden.

• Een papa kan kinderen anders begeleiden naar het volwassen worden dan een mama.
  Er wordt weleens de uitspraak gedaan:
  “De liefde van de moeder is onvoorwaardelijk, maar die van de papa moet je verdienen.”
  De taak van een papa in het vaderschap, is om het kind voor te bereiden op de latere maatschappij waarin ze moeten kunnen functioneren.
  Een papa zal het oké vinden wanneer zijn zoon/dochter een taak heeft gedaan, maar hij zal ook steeds zeggen wanneer ze die taak slechts half goed hebben gedaan.
  Niet snel tevreden dus.
  (Net zoals een baas niet zo snel tevreden zal zijn over hun werk later)

(Lees hier meer over opvoeding en discipline bij kinderen met autisme)

Vaderschap: Juist is juist

Juist is juist en dat is een belangrijke les te leren in het opgroeien.
Ook net voor kinderen met autisme is dit een belangrijke les om te leren.
Maar let op voor de valkuil!
Er is een verschil tussen objectieve en subjectieve waarheid natuurlijk.
En dit is soms heel moeilijk te accepteren. Zeker wanneer we spreken over autisme.
Zelfs voor ons als volwassenen is dit een altijd blijvend moeilijke les.
We moeten afstand kunnen nemen van onze eigen visie en de andere proberen te zien.

Neem het niet persoonlijk als jouw kind niet meewerkt of het zelfs het bloed van onder jouw nagels haalt.
Hij doet dit niet omdat hij jou niet respecteert of jouw dominantie wil testen.
Elk kind doet dit om hun grenzen af te tasten natuurlijk.
Toon hen dan ook, dat jij zelf jouw grenzen kent als papa en deze duidelijk aangeeft op een rustige, maar kordate manier. Laat jouw ego aan de kant staan aub.

(Waarom is structuur en duidelijkheid zo belangrijk voor kinderen met autisme?)

Sta sterk in jouw schoenen & neem verantwoordelijkheid op voor jouw eigen vaderschap.

“`⁎Deze blogpost is geschreven door mijn man vanuit het perspectief als papa van een kind met autisme.

Deze post kan eventueel affiliate links bevatten. Dit betekent dat ik een kleine commissie verdien aan aankopen gedaan via sommige links. Dit heeft geen extra kost voor u.

Gerelateerd