Een verrassingsdag aan zee met autisme

Een open dagboek over risico’s nemen en verrassingen plannen voor een kind met autisme

Inhoudstabel

Dinsdagavond.
De avond voor de grote verrassing.
Hier werken we al een aantal weken naartoe en ik begin onze beslissing in twijfel te trekken.
Doen we er wel echt goed aan om zo een grote verrassing voor te bereiden voor ons kind met autisme?

Ik besluit toch door te zetten.
We zijn al zo ver geraakt, we gaan nu niet alles laten vallen.
De hele dag heb ik al voorbereidingen gedaan en ik pak onze strandtas terwijl onze nietsvermoedende N door het huis wandelt.
En dat is exact wat ik hem vertel bij het slapengaan.
‘Morgen gaan we wandelen, we gaan er met de auto naartoe.
Net zoals we op zondag vaak doen, maar deze keer doen we het op een woensdag omdat papa thuis is.’

We gaan inderdaad wandelen, maar deze keer zal het over een strand zijn ipv door een bos of ander groen.
Alleen, dat weet hij dus nog niet.

Ooit probeerden we het wel al hoor. Een dagje zee.
N was toen bijna 2 jaar oud en we dachten dat het wel een leuke nieuwe ervaring zou zijn.
We wisten toen nog niet van zijn autisme en gingen dus onvoorzichtig om met zulke uitjes.
Eenmaal aan het strand gekomen, begon hij te krijsen en weigerde hij nog een stap verder te zetten.
Ok, dan dragen we hem wel tot aan het water.
De voetjes in het water zal hij misschien wel leuk vinden.
Ook niet.
We besloten hem te dragen en gingen na een halfuurtje het strand af.
N vond er maar niks aan, de zee.
Een aantal maanden later besloten we het nog eens te proberen met dezelfde reactie als antwoord.
Dan maar geen zee.

Tot hij tijdens 1 van onze themastudies in ons eerste jaar huisonderwijs over de zomer leerde en de zee.
‘Mama, ik wil ook naar de zee!’
Waarop ik antwoordde dat we dat tijdens de grote zomervakantie wel eens zouden doen.
Hij bleef ernaar vragen en werd er met de dag enthousiaster over.
Die zomer verwelkomden we echter een nieuwe baby waardoor onze plannen op de lange baan geschoven worden.
We waren ook niet bepaald gehaast om aan dit uitje toe te geven, omdat we ons als ouders nog heel goed konden herinneren hoe de eerste ervaring met de zee was.

Toch bleef het idee hangen en intussen werd het mysterie van de grote zee groter en groter doorheen het volgende schooljaar.
In de lente vraagt N opnieuw om naar de zee te gaan waarop we toestemmen.

Nog steeds niet geneigd om hierin door te zetten halen we snel augustus zonder het uitstapje naar de zee gepland te hebben.
In dit gezin staan we echter resoluut achter beloftes.
Belofte gemaakt is belofte nakomen.
En dus beginnen mijn man en ik dit dagje zee toch te plannen.
Omdat N hier zo benieuwd naar is en dit zo speciaal vindt, besluiten we het ook maar ineens als een verrassing te plannen.
Je zou het dom kunnen noemen.
Ik noem het opportunistisch.
En dan breekt de dag aan.

Woensdagochtend.
De dag waarop we een potentiële catastrofe aan sensorische beleving als verrassing ‘cadeau’ doen aan ons kind met autisme.

Ik vraag hem om zijn zwembroekje eens te passen om er zeker van te zijn dat het niet te veel spant.
‘Zwembroekjes helpen ook voor het zweet van lange wandelingen, vandaag wordt warm.’ Is mijn antwoord wanneer hij vraagt waarom hij een zwembroekje nodig heeft.
Oef, hij gelooft het.

Eenmaal aangekleed, komt hij naar de living met zijn stevige wandelschoenen.
Oeps, daar had ik niet bij stilgestaan.
Ik probeer hem te overtuigen om andere schoenen aan te doen, ikzelf en papa hebben ook lichte schoenen aan.
Maar dat kon niet.
Wandelschoenen zijn voor wandelen, we kunnen niet gaan wandelen zonder wandelschoenen uiteraard.
Dan is het maar zo, met de wandelschoenen naar het strand.
Nu is het te laat om onze dekmantel te laten vallen.

Aangekomen op de bestemming halen we eerst onze lunch uit om lekker op het gras te nuttigen van de parking.
N merkt het strandspeelgoed op en ik zie grote vraagtekens op zijn gezicht verschijnen.
‘We hebben zandspeelgoed mee, omdat we een speeltuin passeren tijdens de wandeling (niet ongewoon) en het leek ons wel leuk om daar eens mee te spelen.’ zeg ik snel.
Hoewel hij me eens raar bekijkt, besluit hij het te aanvaarden – waarschijnlijk al aan het uitkijken naar samen spelen.
Dit wordt spannend!
We zijn intussen 200m van het strand en hij heeft nog steeds geen idee.
Hij herkent natuurlijk niks aan deze omgeving, dus hoewel wij al verschillende linken duidelijk kunnen leggen aan het zicht.
Doet hij dat dus nog niet en gelooft hij helemaal ons verhaal.
Zou het ons echt lukken om deze verrassing te houden helemaal tot aan het strand?

We zetten aan en wandelen verder tot – jazeker – aan het strand!
Hij merkt veel zand op langs de straat en legt nu de link met de dok die hij eerder zag.
Ik zie de blik in zijn ogen veranderen en hij begint sneller te stappen en zo ver mogelijk vooruit te kijken.
En ja hoor, daar komt het strand met de golven van de zee tevoorschijn.
‘Mama, gaan we naar het strand?’
‘Hmm’ is het enige wat ik durf uiten met een hoopvolle, maar angstige glimlach.
Nu loopt hij.
‘Ohh mama, ik ben nooit naar het strand geweest en nu wel!’
Hij krijgt een grote lach op zijn gezicht en haast zich verder naar het strand.

We vinden een plekje en terwijl mijn man en ik overleggen of dit het ‘goede plekje’ is, heeft N zijn schoenen en sokken al uit.
Hij heeft er zin in en heeft geen last van het droge zand.
(Hier hebben we jaren op geoefend).
Hij vraagt of we ook naar het water gaan.
Natuurlijk!
Met zijn allen wandelen we blootsvoets naar de golven.
N wandelt niet, N loopt.
Door het natte zand en rechtstreeks in het water.
Autisme of niet, kreten van plezier en geluk overstijgen het lawaai van de golven.

Onze verrassing is geslaagd.
Beter nog, dit is waarschijnlijk 1 van de beste dagen van N zijn leven tot nu toe.
En daarom ook 1 van onze beste dagen voor ons als zijn ouders.