Inhuisonderwijs

Mijn eerlijke gedachten als mama van een kind met autisme over de eerste maand terug naar school na huisonderwijs.

Inhoudstabel

–September: de eerste week
–Hoe gaat het nu? Eén maand later
–Didactische voorsprong
–Klasomgeving
–Contact met de school
–Bewust liefde geven
–Deeltijds is de limiet

Voor ik hieraan begin, wil ik heel duidelijk stellen dat dit een open dagboek is. Dit zijn mijn ongefilterde gedachten en gevoelens als mama van een kind met autisme in een unieke situatie.
De convicties en conclusies die ik maak over onze situatie zijn daarom niet toepasbaar op alle situaties.

Als je een nieuwe lezer bent en uit de lucht komt gevallen:
(Lees dan hier snel even hoe we tot de beslissing school na huisonderwijs kwamen.)

(Hier vind je al jouw vragen beantwoord over de combinatie van een deeltijds traject school en thuisonderwijs.)

September: de eerste week

We beginnen bij september: de eerste week school.
Hoewel initieel wat extra stress omwille van een miscommunicatie van de directie naar de juf op school, hebben we een positieve indruk over de juf.
(Lees hier meer over de eerste week school)

We starten na twee jaar huisonderwijs met een deeltijds traject school.
N gaat 3 dagen per week naar school en krijgt 2 dagen per week thuisonderwijs. Hij heeft de diagnose autisme, wat maakt dat dit voor ons een heel belangrijke en onzekere stap is.

En hoe gaat het nu, één maand later?

Wat ik niet voorzien had in dit traject school na huisonderwijs is hoe hard we uit onze bubbel zouden gesleurd worden.

En daarmee bedoel ik niet alleen het fysieke moeten aanwezig zijn op school op tijd. Of de andere verwachtingen en verplichtingen waar we ineens moesten aan voldoen.

Ik bedoel vooral de mentale en emotionele bubbel als mama.

In één van de eerste weken leerden ze in de klas over gezonde voeding en in kader hiervan hoefden ze een bepaalde dag geen lunch mee te brengen naar school.
Ze zouden naar de winkel gaan en zelf hun boodschappen doen voor een gezonde lunch.
Die middag toen ik zelf met mijn lunch voor mij aan tafel zat, kon ik de tranen niet tegenhouden toen ik bedacht hoe met zekerheid een aantal kinderen zo blij zullen zijn eens een echte lunch te kunnen eten op school.

Armoede is groot en vaak nog steeds te onzichtbaar. Hoewel ik de wereld wil verbeteren, kan ik niet elk kind redden.
Dat doet pijn en geeft een groot gevoel van onmacht.

Mijn man vertelde me over het lege boterhamdozen project waarin er extra lunch voorzien wordt voor kinderen waarvan de ouders geen lunch kunnen betalen. Dankbaar voor zulke initiatieven!

Ik zie de kleine kleutertjes over de speelplaats waggelen en dan denk ik pfoe! Zo jong nog. Zo jong, zo fragiel en amper de woordenschat of de emotionele vaardigheden om zo een hele dag weg van mama en papa te verwerken.

Ik kan nog een aantal voorbeelden benoemen, maar ik denk dat ook jullie niet verwacht hadden dit te lezen over een terug naar school traject.
Voor mij als mama kwam dit er ook heel onverwacht bij en ik had me niet kunnen voorzien op de emoties die ik hier allemaal bij zou voelen.

Huisonderwijs geeft je een enorm privilege door in je eigen ‘veilige’ bubbel te blijven zitten. Waardoor we ons soms (misschien te veel/misschien net goed) uitsluiten van bepaalde situaties en de emoties die daar ongetwijfeld bij komen kijken.

Didactische voorsprong

N heeft een technische didactische voorsprong van bijna een volledig schooljaar.

Hoewel wij slechts 1-2 uur toegewijd ‘les’ organiseren in ons huisonderwijs, was deze 1 op 1 aandacht wel voldoende om de ontwikkeldoelen niet alleen te behalen, maar ook een voorsprong te creëren.

Ons kind is geen wonderkind en heeft een gemiddeld IQ, dus ik probeer zeker niet te vertellen dat N heel slim is of beter is dan anderen.
Het valt me wel op welk verschil enkel de 1 op 1 aandacht maakt in thuisonderwijs in vergelijking met een schoolomgeving.

Dit maakt dat een deeltijds traject voor N op dit moment net goed is. Als zijn mama wetende dat hij graag gestimuleerd wordt op schoolse vaardigheden, denk ik dat hij zich anders misschien zou beginnen frustreren in de vele herhalingen.

Ik bied in de dagen thuis nog steeds ons aanvullend curriculum aan en themastudies.

Klasomgeving

Het doet N deugd om in de klasomgeving te vertoeven. Wanneer ik hem ’s ochtends naar de klas breng zie ik hoe hij geniet van zijn plekje daar.

De juf is duidelijk en kordaat en dat is exact wat N nodig heeft.
Ze is zorgzaam, speelt kort op de bal en de regels zijn duidelijk. Geen onnodige verwarring voor N dus, hij weet precies waar hij aan toe is en daar zijn we de juf dankbaar voor.

Hoewel N voor veel uitdagingen staat op sociaal-emotioneel vlak vooral op de speelplaats, vertelt hij met een glimlach over de spelletjes die ze gespeeld hebben en de nieuwe vriendjes/vriendinnetjes die hij maakt.

Contact met de school

Hier is mijn grootste frustratiepunt als mama.
De zorgcoördinator (staat volgens job omschrijving in voor het welzijn van de leerlingen), geeft net heel weinig die indruk. In een recent gesprek toonde hij onwillig hoe weinig hij bekend is met autisme en hoe weinig hij het mentale welzijn van N voorop stelt.

Dit maakt mij boos en veel meer op mijn hoede naar het verdere schooltraject toe. Wij als ouders hebben als nummer 1 taak om onze kinderen te beschermen. Dus ook van mensen die niet het beste met hen voorhebben.

Ons kind met die wetenschap in deze situatie houden, voelt heel dubbel.
Op dit moment gaat N nog graag naar school en zolang dat zo blijft, zullen we deze kans openhouden voor hem.

Maar we staan klaar om de knop ‘abort mission’ op elk moment in te duwen wanneer dat nodig blijkt te zijn.

Bewust liefde geven

Huisonderwijs heeft dan weer een nadeel dat je 24/7 samen bent. Nu N 3 dagen per week naar school gaat, geeft mij als mama dat meer tijd en ruimte om bewuster zorg te dragen voor hem.

Ik kan hem geliefd laten voelen door zijn kamer op te ruimen of verse lakens op zijn bed te leggen wanneer hij naar school is.
Hij apprecieert zichtbaar wanneer ik een speciale snack voor hem voorbereid waar hij van kan smullen bij thuiskomst.

Kleine dingetjes die ik kan doen voor hem door de dag heen ipv met hem, geven hem echt het gevoel dat hij geliefd is.
Als je bekend bent met ’the 5 love languages’, voor N is dat heel duidelijk ‘acts of service’ en dat is moeilijker voor mij om bewust te doen wanneer we elke dag samen zijn en alles samen doen.

Doordat ik net iets meer tijd heb op die dagen om huishoudelijke taken te doen en ongestoord te werken aan de blog, kan ik meer kwalitatieve en bewuste tijd met hem spenderen op de dagen dat hij thuis is.

We spelen vaker samen, wat daarvoor minder kon omdat we beiden te veel andere verantwoordelijkheden hadden.

Deeltijds is de limiet

Voorlopig dan toch. In egoïsme als zijn mama zijnde, ik mis hem.
En ondanks hij nu net 6 geworden is, vind ik dat toch nog jong om zo elke dag weg te zijn.

Omwille van zijn autisme, maak ik me vaak extra zorgen om hem en voel ik me schuldig wanneer bij het ophalen hoor over conflicten die hem verward en verdrietig gemaakt hebben die dag.

Terug naar school na twee jaar huisonderwijs heeft me doen beseffen hoe graag ik in een huisonderwijs gezin leef.
Ondanks er zeker bepaalde voordelen zijn en nieuwe privileges en luxe die we daarvoor niet kenden. Gaat mijn persoonlijke voorkeur naar het huisonderwijs.

Opvoeden in karakter is bvb. veel moeilijker nu hij naar school gaat. En zo zijn er nog wel een aantal dingen die we ‘mislopen’.

Dat gezegd zijnde, gaat dit traject niet om mij. Het gaat om N en zolang hij zich goed voelt en wil gaan is dat exact wat hij zal doen.

Om dit dagboek af te sluiten, voorlopig gaat het goed met N.
Hoewel hij heel moe is, zijn er bepaalde voordelen aan verbonden voor hem die ik hem als mama op dit moment niet kon bieden in huisonderwijs.

Wordt vervolgd..!

Deze post kan eventueel affiliate links bevatten. Dit betekent dat ik een kleine commissie verdien aan aankopen gedaan via sommige links. Dit heeft geen extra kost voor u.

Gerelateerd