Inhuisonderwijs

Een eerlijke update over ons gezin, onze reis in thuisonderwijs en de stap terug naar school.

Bij de geboorte van ons tweede kindje, ervaarde ik vrij snel tekenen van postnatale depressie. En hoewel ik hier ook wel wat mee sukkelde na de geboorte van ons eerste kindje, was het deze keer op een heel ander level.
Ik huilde uren en dagen bijeen. En had na een aantal weken al gedachten om mijn leven te beëindigen. Niet omdat ik niet hield van mijn tweede kindje, want die band was gelukkig van meet af aan al heel sterk. Maar ik struggelde vooral enorm met het gevoel niet capabel te zijn.
Hoe moest ik in hemelsnaam de zorg voor twee kinderen aankunnen?
Dan nog wel één kind daarvan met autisme! Daar was ik niet capabel genoeg voor.
Met zelf geen mama als positief voorbeeld of toevlucht, een man die heel hard werkte (en dus vaak niet thuis was), voelde ik me heel alleen.

Dus toen mijn man zijn vaderschapsverlof erop zat, herinner ik me grote paniek. Elke keer hij vertrok naar het werk, begon ik te hyperventileren.
Ik wachtte angstig af tot hij terug thuis zou zijn.

Dan kan je je misschien wel al voorstellen hoe de dynamiek was tussen mezelf en de kinderen.
Compleet overweldigd door alle huishoudelijke taken, de zorg voor een baby die rond de klok borstvoeding eiste en als huilbaby geclassificeerd werd. Plus een bijna 5-jarige met autisme die ergens in dit kluwen structuur en balans zocht.
Gezien we op dat moment al een jaar thuisonderwijs organiseerden, was terug naar school voor hem geen optie.
Ik was niet bereid hem van de ene overweldigende situatie (thuis) naar de andere overweldigende situatie (school) te sturen.
Thuis had hij op zijn minst nog zijn eigen spulletjes en zijn eigen kamer, een leefwereld die bekend was voor hem.

Alleen was de chaos dat niet. En dat was wat heerste binnen ons gezin vooral in die eerste maanden. Complete chaos.

Hoewel ik voor de geboorte fantastische plannen had, hebben we tot 3 maanden na de bevalling geen thuisonderwijs aangeraakt.
Gelukkig stonden we toen net voor de grote vakantie en konden we dat op die manier opvangen.
Toen in september alle andere kinderen terug naar school gingen, pikten wij ook langzaamaan ons huisonderwijs weer op.
Ik had ondertussen al wat nieuwe moed gevonden tijdens het verlof van mijn man en de terug naar school periode voelde als een nieuw begin.
Een frisse start.

In oktober kreeg mijn man promotie die inging op 1 november.
Dit betekende dat hij verder van huis zou werken en nog langer van huis weg zou zijn.
Mijn wereld stortte opnieuw in en alle moed die ik had opgebouwd, werd weer overspoeld door een vloed van postnatale depressie.
We ploeterden door tot januari, met ondertussen een kleuter met autisme waarvan het gedrag volledig uit de hand liep.
Zo erg zelfs dat we buitenschoolse activiteiten moesten stopzetten.
Ik kon het fysiek en mentaal niet aan om een schoppende en slaande kleuter veilig te proberen thuiskrijgen met een huilende baby op de arm.

In januari stelden we onze doelen volledig bij en terug naar school kwam daarin ook even aan bod.
Dit bleef echter uit, omdat we onze kleuter daar niet weerbaar genoeg toe achtten.
Ikzelf als mama was ook te trots en wou de situatie eerst ‘oplossen’.

In februari kochten we een tweede auto aan, we kregen terug meer buitenlucht met het warmer wordend weer. We liepen met bijgestelde doelen vooruit. We vonden stilaan een nieuw ritme met baby (die eindelijk dutjes in zijn bed begon te doen en iets minder huilde), een nieuw ritme met thuisonderwijs en therapie. En een nieuw ritme als mama van twee kinderen.
(Lees hier hoe ik prioriteiten leerde stellen als nieuwe mama van twee kinderen.)

Maar zelfs met al deze veranderingen en nieuw ritme.
Merk ik op dat mijn oudste zoon en ik in een dynamiek verzeild zijn, waar we niet zomaar de cyclus van kunnen doorbreken.
Iets moet veranderen.

Vandaag, met een drastische verhuis in zicht komende lente.
Een ondertussen bijna 6-jarige, een wandelende peuter en een eigen project (deze blog). Lijkt het ons wel een idee om ons oudste kind met autisme terug naar school te laten gaan.

Wel met verschillende redenen.
-Hij heeft er zelf interesse naar.
-Hij kent veel kindjes daar, verschillende kindjes waarmee hij al samen speelt in de buurt.
-De school is een kleine, katholieke buurtschool op 150m van ons huis.
-Afzetten en ophalen is in de klas en niet op de speelplaats
-En waarschijnlijk de allerbelangrijkste: hij zal een deeltijds traject doen, gedurende een korte afgebakende periode.

We nemen deze beslissing niet omdat onze convictie rond thuisonderwijs wegvalt. Die blijft even sterk.
We nemen deze beslissing wel omdat we ten allen tijde het welzijn van onze kinderen en gezin in acht willen nemen. In dit seizoen zien wij het ten goede voor het welzijn van het hele gezin om N voor een korte periode kennis te laten maken met school.
Wij zullen nog steeds thuisonderwijs organiseren en ons schooljaar starten (en vooral eindigen) zoals we het anders zouden doen.
Dit is ons derde schooljaar thuisonderwijs en dat N 3 dagen per week terug naar school gaat, staat dat voor ons niet in de weg.

Hoe dan ook is dit een tijdelijke maatregel, gezien wij dus komende lente verhuizen. Net genoeg tijd voor ons allemaal om even te hergroeperen na een intens stressvolle periode. En voldoende tijd om even de cyclus en dynamiek waar we nu in zitten te doorbreken.
En alles uiteraard, volledig onder voorbehoud.
Merken wij dat N zich na een aantal weken niet kan aarden in deze nieuwe situatie? Dan wordt terug naar school van de lijst geschrapt.

Hebben jullie ooit overwogen jullie kind(eren) terug naar school te sturen na thuisonderwijs?

Deze post kan eventueel affiliate links bevatten. Dit betekent dat ik een kleine commissie verdien aan aankopen gedaan via sommige links. Dit heeft geen extra kost voor u.

Gerelateerd