Inhuisonderwijs

Na een periode van 5 maanden ontscholen in ons huisonderwijs, besluiten wij vanaf september toch terug te ‘scholen’. Dit is waarom.

Inhoudstabel

–De verhuisdag
–De start van ons ontscholen avontuur
–Waarom wij stoppen met ontscholen

Zoals velen onder jullie wel al weten, (zeker als je meevolgt via Instagram). Wij zijn verhuisd begin april 2025.
Omdat wij op dat moment huisonderwijs organiseerden en we ons tegelijk probeerden voor te bereiden op een verhuis naar een andere provincie: kwamen we op het idee om ons huisonderwijs ‘schooljaar’ af te werken vòòr april. Dit betekende dus in onze situatie een eerste leerjaar afwerken didactisch gezien en curriculum gewijs voor de verhuis begon.

Dit om te voorkomen dat er nog steeds druk lag op lessen voorzien en plannen terwijl we hier in het nieuwe huis vanalles op ons af zouden laten komen en we wisten dat ons hele leven een serieuze ommezwaai zou krijgen.
We verhuisden namelijk van een klein appartement op de 3de verdieping in de stad, naar een mini homestead in een compleet andere provincie.
De kans dat we languit neer gingen om het zo te noemen was dus groot.
En wat gingen we neer. En dat is nog een understatement.

De verhuisdag

Needless to say, ik was heel dankbaar dat we zo vooruit gepland hadden en ons schooljaar afgewerkt hadden voor we verhuisden.
De verhuisdag brak aan en zo begon ons ontscholen avontuur met het enige in onze achterzak de wetenschap dat we het ons konden ‘permitteren’ om even geen schoolwerk te voorzien en wat research over de effecten van ontscholen op kinderen.

Uiteraard zoals bij de meeste koophuizen werden we verwelkomd met heel wat onvoorziene omstandigheden, gebreken en kosten.
Ik begon werkelijk alles in twijfel te trekken en viel na korte tijd opnieuw in een depressie.

(Lees hier meer over mijn postnatale depressie.)

Deze keer zwanger van baby 3, landden we dus opnieuw in een heel heavy periode.
Dankbaar voor de lieve vrienden die me zo steunden en uiteraard mijn man en kinderen die zoveel steun en gratie toonden, kon ik al snel de positieve aspecten van ons nieuwe leven omarmen.
En zo gingen we verder; probleem per probleem, stap per stap, oplossing per oplossing.

Het ontscholen begint

Terwijl mijn man ging werken, zorgden de kinderen en ik voor het huishouden, de nieuwe moestuin, de kippen en elkaar.
Ik heb geleerd hoe capabel mijn 6-jarige zoon werkelijk is en hoeveel verantwoordelijkheid hij aankan.
We vonden een heel mooie balans in de team spirit van ons gezin, we leerden om werkelijk samen te ‘werken’ in plaats van enkel samen te leven.
En op de dagen dat mijn man thuis is voelt het leven hier helemaal compleet intussen.
(Ook al is er uiteraard ook nog heel veel werk.)

En in dat opzicht is ons ontscholen avontuur (waarschijnlijk zelfs ook mijn depressie), een echte zegen geweest.

Maar waarom willen we dan ‘stoppen’ met ontscholen?

Wel, zoals ik eerder vermeldde leerden we samen werken in plaats van enkel samen leven. En hoewel dit een heel mooi iets is waar ik zo dankbaar voor ben dat we het gevonden hebben, voel ik ook dat er soms te veel werk is.
Onze kinderen zijn nog heel jong (6 en 2) en hoewel ik het super belangrijk vind om een goede werkethiek te cultiveren in onze kinderen, wil ik ook dat ze voldoende ontspanning en spel krijgen.
Begrijp me niet verkeerd, onze kinderen krijgen heel veel momenten om vrij te spelen en gewoon te zijn en ontspannen!

Maar doordat zo ongeveer al onze dagen op dit moment gespendeerd worden met werken aan/in het huis en werken in de tuin, mis ik de 1 op 1 tijd die we creëerden tijdens de huisonderwijs lessen.
De tijd om samen een nieuw leesboek of werkboek te ontdekken, de gesprekken die volgen uit het curriculum en de vers opgewekte interesses door onszelf bloot te stellen aan onderwerpen waar we anders zelf niet zouden aan denken.

De kinderen leren heel veel in het dagelijkse leven en het radicale ontscholen, daar heb ik niks tegen in te brengen. Ik vind het fantastisch om te zien hoe de 6-jarige de smaken en geuren thuisbrengt in de gerechten en linkt aan de kruiden en groenten in de tuin.
Ik vind het fantastisch om te zien hoe capabel hij met gereedschap omgaat en toont wat een immens inzicht hij al heeft en hoe hij daar oplossingsgericht mee aan de slag gaat in verschillende situaties.

Om nog maar te zwijgen over de 2-jarige! Ik besef nu pas hoe ik peuters werkelijk onderschat! Hij toont ook al een enorm inzicht en oplossingsgericht denken, begrijpt wat het inhoudt om te oogsten en te zaaien en werkt al verrassend goed mee in het dagelijkse huishouden.

En eigenlijk wil ik dat ook niet opgeven.
Huisonderwijs organiseren vraagt wel veel energie, werk en tijd.
En op dit moment vraag ik me af of ik de extra tijd en energie in het voorbereiden van de lessen wil steken, enkel om extra gestructureerde tijd te kunnen spenderen met elk van mijn kinderen.
Dat gezegd zijnde, wil ik van ons dagelijks leven geen lessenpakket maken, omdat het net zo goed voelt omdat het zo natuurlijk bestaat.
Maar ik heb wel de verantwoordelijk voor de academische vooruitgang van mijn kinderen binnen de Belgische huisonderwijs wetgeving.

Dit zijn vragen en onduidelijkheden waar ik nog geen antwoord op heb.
Een deel van mij denkt zelfs om deze verantwoordelijkheid helemaal uit handen te geven zodat ik echt kan ontscholen met mijn kinderen wanneer ze thuis zijn en ook voldoende energie en tijd kan overhouden om op een andere kwalitatieve manier tijd met hen te spenderen die niet gepaard gaat met werken.

Nog veel stof om over na te denken dus! Maar één ding weet ik zeker, we zullen vanaf september een aanpassing moeten maken in ons dagritme; ongeacht hoeveel werk er is op de homestead.

To be continued.. 😉

Deze post kan eventueel affiliate links bevatten. Dit betekent dat ik een kleine commissie verdien aan aankopen gedaan via sommige links. Dit heeft geen extra kost voor u.

Gerelateerd